۱۲:۴۱
منبع: دانا
دسته:
کد خبر: 24163863
تاریخچه سرمربیگری تیم ملی

تاریخچه سرمربیگری تیم ملی

نیمکت تیم ملی فوتبال ایران عمری 78 ساله دارد و تا به امروز 52 سرمربی ایرانی و خارجی را به خود دیده است.
به اشتراک بگذارید:
به گزارش شبکه اطلاع رسانی راه دانا؛ به نقل از نیمکت تیم ملی فوتبال ایران عمری 78 ساله دارد و تا به امروز 52 سرمربی ایرانی و خارجی را به خود دیده است، نیمکتی که از صندلی ریاست فدراسیون فوتبال هم قدیمی‌تر محسوب می‌شود و در همین مدت 16 سرمربی خارجی و 36 سرمربی داخلی در این نیمکت حضور داشتند. نیمکت تیم ملی ایران در این سال‌ها اصلاً با ثبات نبوده است و در مدت کوتاهی سرمربیان زیادی را به خود دیده اما حضور هشت ساله کی‌روش رکوردهای زیادی را جابه‌جا کرد و حالا نوبت ویلموتس است. انتخاب پنجاه و دومین مربی تاریخ تیم ملی بهانه خوبی است که به تاریخ این نیمکت قدیمی و لرزان بپردازیم. بیشتر بخوانید: معرفی سرمربی تیم ملیبازتاب انتخاب سرمربی تیم ملی فوتبال ایرانگزینه سرمربیگری تیم ملی، امشب یا فردا در تهران! شروع ماجراهای فوتبال در ایرانفوتبال ملی ایران کارش را با یک مربی داخلی با نام حسین صدقیانی شروع کرد. اولین لژیونر فوتبال ایران از 1320 و بازی دوستان بین تیم‌های ملی ایران و افغانستان هدایت تیم ملی را بر عهده گرفت و در مدت نزدیک به 10 سال تنها 5 بازی بر روی نیمکت تیم ملی حاضر شد که حاصل آن 2 برد و 3 باخت بود. در لابه‌لای سال‌های حضور صدقیانی به‌عنوان سرمربی تیم ملی یک خارجی نیز به ایران آمد اما که هیچ‌گاه به‌عنوان مربی بر روی نیمکت حضور پیدا نکردند. جیمز گیبل بود انگلیسی در سال 1327 با حقوق ماهیانه 1100 تومان یا 80 لیره با سازمان تربیت بدنی وقت قرارداد تا به‌عنوان اولین سرمربی خارجی تاریخ فوتبال ایران شناخته شود اولینی که به جای حضور در مسابقات فوتبال به شهرهای مختلف از جمله تبریز، اهواز و … سفر کرد تا در دوره‌های آموزشی شرکت کند و رنگ نیمکت تیم ملی را نیز ندید. بعد از گیبل نوبت به مصطفی سلیمی رسید تا به مدت 11 ماه هدایت تیم ملی را بر عهده داشته باشد. سلیمی با تیم ملی فوتبال ایران در مسابقات آسیایی 1951 دهلی حضور پیدا کرد و نایب قهرمان این مسابقات شد تا اولین افتخار رسمی فوتبال ایران با سلیمی رقم خرود باشد. سلیمی بعد از این دوره به‌عنوان رئیس فدراسیون نیز در فوتبال حاضر بود. مربیان بدون بازیادموند مایوفسکی دومین سرمربی خارجی و چهارمین سرمربی تیم ملی بود که درسال 1334 و وقفه نسبتاً طولانی در تیم ملی، با قراردادی معادل هزار مارک سرمربی تیم ملی شد و در چند مسابقه غیررسمی هدایت ملی پوشان ایرانی را بر عهده گرفت که مهم‌ترین آن‌ها دیدار با تیم باشگاهی ویکتوریا برلین آلمان در تهران بود. وی در سال 1335 ایران را ترک کرد و سرمربی تیم ملی نروژ را برعهده گرفت تا او نیز بدون بازی رسمی از ایران برود. جوزف مساروش مجاری در مردادماه سال 1336 به تهران آمد و به مدت دو سال سرمربی تیم ملی بود تا برای اولین بار در تاریخ دو مربی خارجی به صورت متوالی هدایت تیم ملی را برعهده داشته باشند. تیم ملی به همراه این مربی در بازیهای آسیایی 1958 و مقدماتی جام ملت‌های آسیا 1960 شرکت کرد که توفیقی به‌دست نیاورد و در شش بازی سه برد، یک تساوی و دو باخت را به ثبت رساند. ایرانیان افتخار آفرینبا رفتن مساروش از ایران، تیم ملی دو سال بدون مربی به کار خودش ادامه داد و بعد از آن که به مسابقات المپیک نزدیک شد هدایت تیم را به حسین فکری سپرد. فکری نخستین مربی بود که سابقه بازی در تیم ملی را نیز داشت و تیم ملی با این مربی نخستین بار به المپیک راه پیدا کرد. 5 سال حضور فکری در تیم ملی تنها با 7 بازی ملی همره بود که از این تعداد دو برد، سه تساوی و دو باخت به دست آورد. گئورگی سوچ و محمد بیاتی در دو دوره کوتاه سرمربی‌گری تیم ملی را عهده دار شدند. این مربی مجار با تیم ملی به نایب قهرمانی بازیهای آسیایی 1966 بانکوک رسید تا در مدت کمتر از یکسال حضور در ایران خوش بدرخشد. محمود بیاتی نیز در چهار بازی که هدایت تیم را بر عهده داشت به قهرمانی در جام ملت‌های آسیا 1968 رسید تا یکی ازدرخشان‌ترین دوران تیم ملی را رقم بزنند. بین سال‌های 1348 تا 1353 تیم ملی دستخوش تغییرات زیادی بود و هفت مربی در پنج سال در تیم ملی ایران رفت و آمد داشتند. رایکوف، محمد بیانی، ایگور نتو، پرویز دهداری، محمود بیاتی، دنی مکلان و محمد رنجبر نامهایی بودند که به تیم ملی آمدند و در این میان محمد رنجبر توانست برای بار دوم در سال 1972 ایران را قهرمان آسیا کند. از بزرگترین سرمربی پیش از انقلاب تا حضور در جام جهانیبدون شک فرانک اوفارل سرشناس‌ترین سرمربی بود که پیش از انقلاب به نیمکت تیم ملی رسید. سرمربی سابق منچستر یونایتد، لسترسیتی و کاردیف علیرغم حضور کوتاه مدت خود در ایران موفقیت‌های خوبی را کسب کرد که مهم‌ترین آن قهرمانی بازی‌های آسیایی 1974 تهران و راهیابی به المپیک 1976 بود که آخرین حضور ایران در بازیهای المپیک به حساب می‌آید. بعد از حدود شش سال تلاطم در تیم ملی ایران و رفت و آمد هشت مربی داخلی و خارجی بر روی نیمکت تیم ملی ایران، بلاخره نوبت آن رسیده بود که ایران برای رسیدن به جام جهانی برنامه ریزی کند و دراین راه سکان هدایت تیم ملی به حشمت مهاجرانی جوان سپرده شد. مهاجرانی را می‌توان موفق‌ترین مربی تاریخ فوتبال ایران دانست که با این تیم علاوه بر قهرمانی در جام ملتهای 1976، حضور در جمع هشت تیم المپیک و صعود به جام جهانی 1978 آرژانتین را تجربه کرد. حضور نزدیک به سه ساله مهاجرانی در تیم ملی با 28 بازی همراه شد که حاصل آن 15 برد، هفت تساوی و شش شکست بود. حسن حبیبی و ادامه دوران اوجبعد از پیروزی انقلاب این حسن حبیبی بود که هدایت تیم ملی را بر عهده گرفت و با این تیم مقام سومی جام ملت‌های 1980 و صعود به المپیک را تجربه کرد که البته ایران هرگز در آن مسابقات شرکت نکرد. 12 حضور حبیبی درتیم ملی با 9 برد، یک تساوی و دو شکست همراه بود و او نیز بعد از سه سال حضور در تیم ملی که عمدتاً بدون فعالیت بود از تیم ملی رفت. جنگ و التهاب در تیم ملیآغاز جنگ تحمیلی وضعیت باثبات نیمکت تیم ملی را نیز طوفانی مرد و تیم ملی فوتبال گاهاً بدو سرمربی باقی ماند. جلال چراغپور، محمود یاوری ناصر ابراهیمی و فریدون عسکرزاده نام‌هایی بودند که بین سال‌های 61 تا 65 هدایت تیم ملی را عهده دار شدند و هیچ کدام از آن‌ها به 10 بازی رسمی نیز نرسیدند تا نوبت به معلم اخلاق فوتبال ایران برسد و برای دومین بار به این مهم دست پیدا کند. دهداری پیش از این و در سال 49 در دو بازی سرمربی تیم ملی شده بود اما در دوره دوم هدایت تیم ملی وی نزدیک به سه سال سرمربی تیم ملی بود و مقام سومی مسابقات آسیایی 1988 را نیز به ارمغان آورد. اگر دوران خیلی کوتاه رضا وطنخواه و مهدی مناجاتی را فراموش کنیم به علی پروین می‌رسیم که بین سال‌های 68 تا 72 سرمربی تیم ملی بود و با این تیم به قهرمانی بازی‌های آسیایی 1990 نیز دست پیدا کرد اما هرگز دوران موفقی نداشت و ترجیح داد تا دوباره به پرسپولیس برگردد. اولین مربی خارجی بعد از انقلاباولین مربی خارجی بعد از انقلاب افتخاری بود که نصیب استانکو پکلپوویچ معروف شد و این مربی نیز کمتر از یکسال به سمت سرمربیگری تیم ملی منصوب شود. حضور استانکو اصلاً موفق نبود و بعد از چهار بازی و تنها یک پیروزی کار او نیز تمام شد. بعد از رکودی دو ساله در فوتبال ملی ایران و نداشتن مربی در این سال‌ها، با نزدیک شدن به جام ملت‌های 1996 امارات مسئولین فدراسیون محمد مایلی کهن را به‌عنوان سرمربی معرفی کردند که انتقادات زیادی را به همراه داشت و این انتقادات تا بازی ابتدایی جام ملتها نیزادامه داشت تا اینکه مایلی کهن تیم ملی را با ناداوری سوم جام ملت‌ها کرد. مایلی کهن در مسیر انتخابی جام جهانی نیز نتایج بدی را کسب نکرد اما با باخت به قطر و عربستان و راهیابی به پلی آف از سمتش برکنار شد. جام جهانی 98 و اتفاقات عجیب با راهیابی ایران به پلی‌آف جام جهانی و رویارویی با استرالیا نوبت به ویرا رسید تا این مربی برزیلی بدون کسب برد و با دو مساوی و یک باخت تیم ملی را به جام جهانی ببرد. ویرا عجیب‌ترین سرمربی تیم ملی است که بدون برد به جام جهانی رفت اما هرگز نتوانست به این مهم دست پیدا کند و جای خود را به ایویچ کروات داد. ایویچ نیز تنها پنج بازی هدایت تیم ملی را برعهده داشت و به جام جهانی نرسید تا کمتر از 10 روز قبل از آغاز جام جهانی جلال طالبی سرمربی تیم ملی شود، حضوری که تا جام ملت‌های 2000 لبنان طول کشید و بعد از ناکامی در این مسابقات پرونده طالبی نیز بسته شد. مورد عجیب دوران حضور طالبی در تیم ملی حضور همزمان منصور پورحیدری به‌عنوان سرمربی تیم ملی بود که به همراه تیم ملی ایران در بازی‌های آسیایی 1998 به قهرمانی دست پیدا کرد و بعد از آن از تیم ملی رفت. قرن 21، قرن خارجی‌هاسال‌های 2001 به بعد تیم ملی شاهد حضور سه سرمربی خارجی بود که این حضور به جز یک وقفه کوتاه تا سال 2006 ادامه داشت. آدمار براگا اولین ضلع این مثلث بود که تنها چند ماه هدایت تیم ملی را برعهده داشت و جای خود را به بلاژویچ داد تا شاید به جام جهانی برسیم که نشد و او نیز بعد از سال 2002 از تیم ملی کوچ کرد و جای خود را به دستیار خود یعنی برانکو ایوانکوویچ داد. اگر از دوره کوتاه همایون شاهرخی در تیم ملی فاکتور بگیریم برانکو دراین مدت در 52 بار روی نیمکت تیم ملی حاضر شد که حاصل آن 33 برد و نزدیک به 65 درصد پیروزی بود که او را دست نیافتنی کرده است. برانکو علاوه بر قهرمانی در بازی‌های آسیایی 2004، مقام سومی جام ملت‌های 2004 و راهیابی به جام جهانی را نیز به ارمغان آورد اما بعد از جام جهانی 2006 او نیز بار سفر بست و رفت. بعد از برانکو، دوران ملتهب فوتبال ایران بار دیگر آغاز شد و تیم ملی در مدت پنج سال هفت سرمربی را به خود دید که طولانی مدت‌ترین دوران آن به افشین قطبی رسید. در این میان نام‌هایی چون امیرقلعه نویی، پرویز مظلومی، علی دایی، روته مولر و علیرضا منصوریان به‌عتوان سرمربیان تیم ملی چشم می‌خورد که از یکسال تا یک بازی سرمربی‌گری تیم ملی را برعهده داشتند. کی روش و آغاز عصر جدیدبدون شک حضور کارلوس کی‌روش در ایران نقطه عطف تاریخ 70 و چند ساله فوتبال ایران به حساب می‌آید که نزدیک به هشت سال به‌طول انجامید و رکوردی بی‌نظیر را برای فوتبال ملی به ارمغان آورد. کی‌روش با سابقه دستیاری فرگوسن و سرمربیگری رئال مادرید به ایران آمد و تنها سرمربی شد که دو بار حضور در جام جهانی را تجربه کرده است. کی‌روش تنها مربی سه رقمی فوتبال ایران است که 100 بازی بر روی نیمکت تیم ملی حضور پیدا کرد و با 59 برد، 27 تساوی و 14 باخت از تیم ملی خداحافظی کرد. ویلموتس و هزار اما و اگراین تاریخ پر فراز و نشیب اکنون به مارک ویلموتس بلژیکی رسیده که دومین مربی جوان خارجی تاریخ ایران به حساب می‌آید و باید منتظر عملکرد پنجاه و دومین سرمربی تاریخ تیم ملی فوتبال بود. تجربه ثابت کرده که بعد از یک دوران ثبات در تیم ملی روزهای طوفانی در انتظار نیمکت آن خواهد بود خصوصاً در این دوره که طوفان بعد از حضور هشت ساله کی‌روش باشد که یقیناً چیزی را باقی نخواهد گذاشت. انتهای پیام/
مسئولیت صحت محتوای اخبار بر عهده خبرگزاری منبع و منتشر کننده آن است و خبروان صرفا این خبر را بازنشر داده است.
اخبار مشابه

خط های خبری

پربازدیدترین اخبار

مهمترین اخبار